نکته 18 :سوره انسان

• آیا انسان را آن هنگام از روزگار به یاد آید که چیزی در خور یادکرد نبود. ما انسان را از نطفه ای آفریدیم تا او را بیازماییم و او را شنوا و بینا گردانیدیم. ما راه را به او نشان دادیم یا سپاس گذار خواهد بود یا ناسپاس گذار. 

• (پاداش عظیم ابرار) به یقین ابرار (و نیکان) از جامی می نوشند که با عطر خوشی آمیخته است. از چشمه ای که بندگان خاص خدا از آن می نوشند و از هرجا بخواهند آن را جاری می سازند. آنها به نذر خود وفا می کنند و از روزی که شر و عذابش گسترده است بیمناکند و غذای خود را با این که به آن علاقه و نیاز دارند به مسکین و یتیم و اسیر می دهند. (ابرار می گویند) ما شما را تنها به خاطر خدا اطعام می دهیم و هیچ پاداش و سپاسی از شما نمی خواهیم. ما از پروردگارمان از روزی سخت در هراسیم. (به پاس این عمل خداوند می فرماید:) خداوند آنان را از شر آن روز نگه می دارد و آن ها را می پذیرد در حالی که غرق شادی و سرورند. 

• (پس از بیان آیاتی درباره نعمت های بهشت به ابرار که در گروه صبر و فرمانبرداری از خداوند است به پنج دستور مهم برای موفقیت در اجرای حکم خداوند اشاره می کند) در اجرای حکم پروردگارت شکیبا (و با استقامت) باشد (خیلی مهم) و از هیچ گناهکار یا کافری اطاعت مکن (از آنجایی که صبر و استقامت بدون توکل به درگاه او ممکن نیست می فرماید:) و نام پروردگارت را هر صبح و شام یاد کن و در شبانگاه برای او سجده کن و مقدار طولانی از شب او را تسبیح گوی (که این خود پشتوانه کافی برای مبارزه با مشکلات است. در ادامه به افراد مجرم و کافر را بیان می کند) آن ها زندگی زودگذر دنیا را دوست دارند در حالی که روز سختی را در پشتِ سر خود رها می کنند (افق افکار آن ها از خور و خواب و شهوت بیرون نمی رود. سپس به کل بحث هایی که در این سوره آمده است - که مجموعا یک برنامه جامع سعادت را ارائه می دهد- اشاره کرده می گوید: این یک تذکر و یادآوری است، و هر کس بخواهد (با استفاده از آن) راهی به سوی پروردگارش برمی گزیند (وظیفه ما نشان دادن راه است، نه اجبار بر انتخاب. که این تاکیدی است بر آیات اول که فرمود ما راه را نشان دادیم ، خواه پذیرا شود و شکر این نعمت را به جای آورد یا روی بگرداند